Bio

Ja, ik heb gesnakt. Op handen en voeten door het gras. ‘Zoek je dan wat?’, vroeg de man met of zonder mondkap. Ik zei: ‘Ik reikhals deze dag’. Naar iets om aan te raken.

Pak me vast. De wereld zoals-ie was. Handzaam. Behapbaar. Hap snak. Niet om leeg te vreten. Om te hakken. Kaal en plat. Maar om iets achter te laten. Blauwblote lucht. Dat de mensen lied kunnen ademen. Een schaaltje dat rondgaat met hapjes grap. Een glas, een traan, een land gevuld met lach en zacht.

Herman Finkers vertelde me ooit dat de Twentse taal zich prachtig leent voor liedjes, omdat het klanken kent die om te zingen zijn. En zo is het.

Als ik Twents zing, klopt het hart van mijn wortels luider. Hoe nuchter de taal ook klinkt, onverstoorbaar als een beuk in het bos, toch kan ze tederheid kweken, vreugde preken.

Geflankeerd door een aantal muzikanten overrompelt Nathalie heel ‘Nedersaksië’ met de Twentse fadooooo.

Een Twents klankenbad met humor, gitaar (Kees van den Hoogen), contrabas (Erik van Loo), accordeon (Marcel van der Schot en een beetje Baartman). Alles op een grillig verhaallijntje van liefde.

Breek is een subtiel-hilarische voorstelling over ontheemd zijn. Met het ongemak van stilte. Op het randje van de gekte. ‘Mensen denken van mij dat ik elke avond om elf uur mijn moestuin inloop om al mijn courgettes persoonlijk welterusten te wensen’, aldus Nathalie Baartman.

Ze zegt: ‘Neem een “breek”, joh. Verstil de gewoonte, troost de verwarde mens en luister. Het jeukt in je hoofd naar ongehoorde stemmen. Het varken knort je. Bevrijd haar. Laat het barsten en regenen. Druppel en huppel. Breek die hartkorst en gooi je telefoon in het hooi. Bladder af en adem weer.’

Voest (=vuist) is het autobiografische avontuur van ‘Baartman back to Borne’.
Met een Twentse blik grijpt ze de huidige tijd. Was iedereen maar zoals tante Truus. Voest is een ode aan de menselijke maat. Een verhaal over mensen met omstandigheden.

Van genotsknolletjes tot knooppunt Azelo. Een hilarische voorstelling van een vurige vrouw op vredesmissie.

Tja, daar zit ze dan. Aan de rand van de Veluwe in een houten huisje met een koekoeksklok en een kind. De wereld staat in brand. Het nest ligt aan flarden. Dan maar een moestuin. Zelfs de tomatenplant knakt.

Hoe verder?

In Louter staat Nathalie op blote voeten onder het maanlicht, klaar om te gaan. Ze ramt op het traporgel. Doet in haar eentje een complete klompendans. Ze buldert haar zaligheid de zaal in. Het gaat over hem, over haar, over ons. ‘Nederlanders zijn geen helden in de grootse emoties.’

Van pimpelmezen en potloodventers tot Poetin en een psychiater.

Met Louter weet je het nooit zeker. En met Nathalie al helemaal niet. Ze is bloedeigen en schaamrood eerlijk. Dus kom maar achterom.

‘Liefste, het zit zo: ik ben een paar dagen in een houten trekkershut op een natuurstrook ergens tussen de A28 en de A6.
’s Nachts zing ik voor de sterren en ’s ochtends bevrolijk ik de zon op regenlaarzen. Gisteren heb ik een gesneuvelde bril gevonden en vandaag eet ik alleen maar rijst met suiker. Ik heb grappig contact gelegd met een vrouw in zwarte klederdracht. Ze rouwt al twintig jaar, vertelde ze me. Ongelooflijk, hè? O ja, er staat hier in de buurt een ezel te koop. Met oren.

Ook heb ik de ware smaak van prei ontdekt. Kom me (evt. met ezel) halen, als ik niet meer naar huis wil!’

Soms moet je een bus pakken naar nergens. Of een praatje beginnen over de plantenbakken met een vrouw in een blauwe boerka. Of vriendelijke ansichtkaartjes sturen met ‘de groeten uit Goes’ naar het alleenstaande huis op de hoek. En van het één komt altijd het ander. Raak. ‘Het begon bij de blik van de man met de witlof naar de vrouw op de roltrap.’

Het leven ligt voor je voeten en de humor voor het oprapen. Zelfs op maandag. Je moet even stilstaan om het te zien. Of springen in den vreemde. Juist als je het niet bedacht had, gebeurt het. Breekt het door het eelt op je ziel. RAAK.

Van je rambam je rolmops, van je vlamvlam je volflops. Het zindert tot in je neusvleugeltjes. RAAK probeert het geheime recept van de juiste snaar te ontrafelen.

Nathalie won ooit de persoonlijkheidsprijs op Cameretten. In haar tweede voorstelling LOS maakt ze dit meer dan waar! Want ze duvelt en ze spettert. Ze sprankelt en ze knettert. Voorbij het cynisme en de platte grap gaat ze gewapend met ontbijtkoek, accordeon en een oude herensok de strijd aan voor een verrassender bestaan op aard. LOS is een pleidooi tegen de regelmaat, de ratio en roestige relaties. Want het leven moet gedronken worden, bejubeld en gevierd.

Laat je meeslepen in haar überkomische, fris folkloristische, droog surrealistische wereld! Want ooit moet je Baartman beleefd hebben. LOS is het verhaal van een vrouw die geen genoegen neemt met gewoontes. Want schuilt achter elke waarheid niet weer een andere? Komt en gij zult huppelen.

Tijdens haar opleiding aan de Koningstheateracademie in Den Bosch, won Nathalie in 2004 de persoonlijkheidsprijs op Cameretten. Hier speelde zij de eerste twintig minuten van het programma STAM. In 2005 won ze de prijs ‘Voor de Leeuwen’, een prijs die destijds uitgereikt werd aan nieuwe theatermakers in opleiding.

Het programma STAM heeft zich in de periode daarna ontwikkeld tot een avondvullende voorstelling waarmee Nathalie door heel het land tourde. Nathalie speelde in multifunctionele jurk met buikdans, stokpaard, liedjes en absurde anekdotes! Het verhaal ging over de pogingen van een vrouw met een enorm verlangen naar echtheid, eenvoud en saamhorigheid, die alles op het spel zet om niet alleen te hoeven zijn!