Droom
Vannacht droomde ik dat er op de school van mijn dochter een parfumeriezaak werd geopend. Hooggehakte, zwaar geurende en opgemaakte dames met glinsterende handtassen bevolkten luidkeels de klaslokalen. Ik zocht wanhopig naar potloden en prentenboeken, maar die waren nergens meer. Het lieve schooltje van mijn dochter, laatste baken van rust en oprechtheid, was ten prooi gevallen aan de welvaart.
Verdrietig werd ik wakker. Pluk van de Petteflet was dood. En nergens kon je nog een lieveheersbeestje over je hand laten lopen. De nachtmerrie resoneerde met mijn ware angst. De wereld glipt uit mijn handen en drijft een kant op die ik niet wil. Je houdt je vast aan een onbespoten bloemkool, maar het gif lonkt in alle hoeken. Klaar om afgevuurd te worden door de grote jongens van de portemonnee. En als je badend in het zweet roept dat je dat niet wil, noemen ze je een klimaatdrammer. Terwijl je oprecht bezorgd bent. Iets behouden wil van waarde. Noem het vogels. Er soms kinderen opstaan met een boodschap aan de wereldleiders. ‘Laat een leefbare aarde achter voor ons.’ En dat iedereen geraakt is, en toch weer een vliegtuigje pikt. Want, ach ja.
In mijn droom was naast de kleuterklas ook een filiaal van Ter Stal geopend. Dat moest, zeiden ze, als inkomstenbron. Het tekent mijn stille vrees dat alles uiteindelijk terechtkomt bij de cowboys van de commercie. Het onderwijs wordt overgenomen door Talpa en John de Mol ontwikkelt lesprogramma’s met als titel: ‘Iedereen BN-er.’ Kinderen worden klaargestoomd voor Twitter. Want aangezien alles geautomatiseerd is, hoeft de mensheid sowieso niets meer te kunnen. Behalve klikken, appen en doorlinken. Klinkt volledig absurd. Maar toch. Wie had ooit gedacht dat een ‘winstgevend ziekenhuis’ waarheid zou worden?
De wereld glipt uit mijn handen. ‘Kijk,’ zei mijn vriend in de trein van Deventer naar Zutphen, ‘dit was ooit een mooi groen uitzicht. Nu staat er een kolossaal tuincentrum.’ Ook groen, maar dan anders. Hij vertelde me dat Nederlands grootste webwinkel z’n distributiecentrum in Waalwijk laat uitbreiden tot een oppervlakte van 100.000 m2. Dat zijn ongeveer twintig voetbalvelden, wachtend op de zooi die nog aan moet spoelen aan de Wadden. Ik zucht.
Heeft er iemand eigenlijk een idee voor Nederland? Waar het heen moet? ‘Hier komt een duurzaam distributiecentrum,’ las ik ooit langs de kant van de snelweg. ‘Hier komt geen distributiecentrum’ is nog altijd duurzamer, dacht ik direct. Ik dram of ram nu eenmaal graag mijn klimaatvisie de wereld in. We bouwen onze weilanden vol met distributiecentra, onze kasten proppen we vol met koopwaar. En ondertussen roept het kabinet dat niemand hoeft te betalen aan het Klimaatakkoord. De burger niet en het bedrijfsleven niet. Ik heb mijn konijnen gevraagd of ze een duit in het zakje kunnen steken.
Er is wel geld. Er is genoeg geld. Maar we lopen er graag goed geparfumeerd bij. Want, ach ja.