Trutje
Vijf euro extra kostte de ticket om eerste klas te kunnen reizen. De volgende ochtend zat ik met een houten paddenstoel in mijn hand te punniken in een uiterst comfortabele treinstoel. Geluk op de vierkante centimeter.Volgens mijn geliefde is punniken de meest zinloze activiteit op aard. ‘Wat moet je naderhand met zo’n wollen sliert?!’ ‘Wacht maar tot je jarig bent,’ was mijn spottende wederwoord. Daarnaast vond hij punniken een behoorlijk seksloze bezigheid. Dat beaamde ik. Het was ook de reden dat ik de klos niet bij me had tijdens de eerste date. Maar na anderhalf jaar verkering mag de ware aard van het vrouwtje onthuld worden. Ik ben een verborgen handwerkmuts. Voortkomend uit een verlangen naar stille eenvoud. Ergens van binnen zou ik het liefst onafgebroken ambachtelijke sjaaltjes willen breien voor politici op de rechte
Het leek wel Kerstmis in de eerste klas. Dommelende reizigers in het decor van voorbijtrekkende, besneeuwde weiden. Ik punnikte voort, vervuld van een gevoel al was ik de maagd Maria zelve. Tot die man binnenkwam. Die man. Hij plofte voor me neer met een kracht van vier op de schaal van Richter. Ik vibreerde ervan. Daarnaast had hij z’n mannelijkheid gepoogd te ondersteunen met een dusdanige hoeveelheid eau de toilette dat mijn neusharen tot flinke, niesachtige trilling werden gebracht. Oftewel: hij stonk. Mijn Maria verdween ter plekke en veranderde in een vinnige vorm van Rita Verdonk: ‘Geen excuses. Weg met die kerel.’
Grootste gedachten van ergernis vervuilden mijn sereniteit. ‘Waar haalt een medemens het gore lef vandaan om zichzelf zo dominant geparfumeerd op te dringen aan de onschuldige ander?’ Ook kwam er een korte, kernachtige gedachte: Kut. Parfum hoort toch subtiel de stille verleiding te dienen? Een knipoog voor de neus. Een oorbare odeur. Dit was een heuse aanranding op ruikend vlak. Een oerknal in het aangezicht. Ik zocht naar oplossingen. ‘Hoi, zou je misschien je geur wat zachter willen zetten?’ of ‘Zelfs de slappe sliert uit mijn punnikpaddenstoel heeft op mij een sterkere erotiserende werking dan de walm die jij uitwasemt.
Ik besloot passief te blijven. Het was immers een stiltecoupé. Lawaai is niet toegestaan, stank wel. Zo heb ik al een aantal maal m’n felle lippen op elkaar moeten bijten bij nagellakkende meiden in de ochtendspits. Zeiken is mij soms niet vreemd. Alles went, spreek ik mijzelf dan lijdzaam toe. Schoenmakers ruiken lijm en leer ook niet meer.
De conductrice kwam en controleerde de riekende gast. Ik zat als een schoothondje klaar met mijn ticket, tot ik de volgende tekst opving: ‘Meneer, u zit verkeerd. Dit is eerste klas.’ De stank droop af en verliet de stilte. Het schoothondje kwispelde als een dolle.
De eerste klas was gereinigd. Ik punnikte door met een valse grijns. Als een trutje eerste klas zonder pardon.